Anneye Hayatı Öğreten Melek: Çocuk

Değerli Nisa Kardeşlerim,

Bu hafta Darunnisa’ da #AnneNisa kategorisinin kıyısına şöyle bir dokunmak istedim. Esasen beni bu kategoride yazmaya iten asıl sebep, konuşma yapmam gereken bir mekanda, çekiliş neticesinde bana çıkan konunun ‘Çocuk Eğitimi’ olmuş olması.

Hayatımın hemen hemen her aşamasını dolduran çocuk eğitimi kursları ve bu konuda uzun yıllardır desteğini üzerimden hiç eksik etmeyen sevgili hocamı  kendime kaynak ettim. Ve düşündüm ve öğrendim. Ve birtanecik, kıymetliler kıymetlisi oğlumla birlikte yaşadım anneliği… Esasen bu duyguyu, bu duygu ekseninde gelişmeyi bana nasip ettiği için Rabbime minnettarım… Ve her geçen gün küçük oğluma da teşekkürler sunuyorum… Siz hiç çocuğunuza teşekkürler sunuyor musunuz?

Daha çok gençken bir bebek düştü kucağıma. Cennetten bir kokuyla bezenmiş. Elini tutsam sanki elimde kalacak. Korktum önce. Ağladım, sızlandım. Merak ettim. Örneğin ilk altını değiştirmeyi denediğimde yaşadıklarımı unutamam.  Acaba öleceğini filan mı sanmıştım? Eee ne oldu şimdi? Anne olunca ne yapmalıydım? Acilen büyümeli miydim? Mesela hiç salıncakta sallanmamam mı gerekiyordu? Gülerler miydi bana? Ya şekerlemelerim? Çığlık atmak yaramazlık yapmak hoplamak zıplamak yasak mıydı? Çok mu düzenli olmak lazımdı? Çok mu mükemmel gitmeliydi herşey? Çok mu olgun görünmeliydim? Karnı aç kalsa ne olur? Aman hasta oldu. Bu da ne demek, bu çocuk ağladı? Kim bilir daha kaç korku gezindi yüreğimde, bir gülümsemeyle yerini ummanlar dolusu şefkate bırakan…

Bu kadarla bitse. Elimde güçsüz ve bana muhtaç bir varlık duruyor olması bir imtihan değil mi? Yaşadığı acıları güçsüzlüğümden çıkarmaya çalışanları düşününce, imtihanın bu boyutu daha anlaşılır oluyor sanırım.

Biliyor musunuz? Oğlum benim ellerimden tuttu. Düşünce kaldırdı. Ağlayınca güldürdü. Vazgeçtikçe yeniden başlamayı… Öğretti. Birlikte öğrendik. İlaçlardan öte gülümsemesinin sakinleştirme etkisi. Her çocuk bir öğreticidir aslında. Yaratıcının öğretme amaçlı gönderdiği bir melek olabilir hatta.Ve cümleler mırıldanıyor içimde; sen mi beni büyüttün ben mi seni?

Çocuk eğitimi her çocuğun kendi içinde barındırdığı, her çocuk için ayrı kurallar içeren bir sistemdir bence. Onu mutlu eden şeyler çocukça ise, çocuk olun mesela. Çocukluk çabuk affetmektir. Çabuk unutmaktır yapılan yanlışı. Hızlıca boyutlara sıkıştırılmamış mutluluklara sahip olabilmektir. Samimiyettir. İçtenliktir. İnat etmektir, ikna etmektir, elde etmektir. Çocuk olmak insana ne kaybettirir ki?

İnsan anlaşıldığını hissettiği zaman kilitlerini çözer. Belki onunla çocukluğunu paylaşabilirsek anne olmak ve ona dokunmak ve ona ulaşmak daha bir başkalaşır. Hem büyümeyi kim ister ki? Hem çikolatayı kim sevmez? Hem bi salıncak kadar kim göklere uçurabilir ki insanı? Dağıtmanın hazzına hiç mi varmadınız?

Evet. Meslek: Annelik. Sevmek kolay. Paylaşmak kolay. Dokunmak kolay. Sarılmak kolay. İş çok. Eğitim sürekli. Hem de bol keşifli, çok sürprizli. Derince. Hoşça. Hem keyiflice.

Sen Özelsin! #AnneNisa, #YazarNisa